[Φωτ. Γιάννη Ιγγλέση - αρχιτέκτων, συλλέκτης, ερευνητής της τοπικής ιστορίας, διαχειριστής της σελίδας στο Facebook ΧΑΪΔΑΡΙ - Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΚΡΥΜΜΕΝΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ]
[Εκδήλωση μνήμης της Γιορτής Κρασιού 24 Σεπτ.2023 ΕΔΩ]
[Φωτ. Γιάννη Ιγγλέση - αρχιτέκτων, συλλέκτης, ερευνητής της τοπικής ιστορίας, διαχειριστής της σελίδας στο Facebook ΧΑΪΔΑΡΙ - Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΚΡΥΜΜΕΝΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ]
[Εκδήλωση μνήμης της Γιορτής Κρασιού 24 Σεπτ.2023 ΕΔΩ]
Η Κοίμηση της Θεοτόκου/ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ Νέας Φώκαιας - η ξύλινη εκκλησία και το πρώτο Δημοτικό Σχολείο στο Χαϊδάρι. Παρατηρείστε τα ξυπόλητα παιδάκια και την καμπάνα (1926)
Συνοπτικό ιστορικό: Στην Αττική οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν σε 46 οικισμούς.
Στο Χαϊδάρι ήρθαν το 1924 αρχικά οι πρόσφυγες από την παραλιακή Φώκαια και το Τσακμακλί (η απόσταση μεταξύ των δύο χωριών ήταν λιγότερο από μία ώρα με τα πόδια) και λίγο αργότερα, μετά το 1927 (;) οι πρόσφυγες από την Καππαδοκία και τον Πόντο.
[Ο Κάρολος Φαβιέρος στο Δημαρχείο Χαϊδαρίου. Η προτομή αγοράστηκε από το Δήμο Χαϊδαρίου το 2006, επί δημαρχίας Κυριάκου Ντηνιακού και συντηρήθηκε από το γλύπτη Χάρη Λαλέ]
Ο Νίκος Καζαντζάκης και η Μονή Δαφνίου – Α’ παρουσίαση
Μέσα από
φωτογραφίες, αναφορές και σχόλια.
του Κώστα
Φωτεινάκη
Από την έρευνα που έχω κάνει, εκτιμώ ότι ο Νίκος Καζαντζάκης έχει
επισκεφτεί τη Μονή Δαφνίου τουλάχιστον τρεις φορές, το 1914, το 1915 και το
1924. Στη φωτογραφία ο συγγραφέας στην είσοδο του Καθολικού, 1924.
.jpg)
…Όταν ένας Έλληνας ταξιδεύει στην Ελλάδα, το ταξίδι του μοιραία μετατρέπεται σε επίπονη αναζήτηση του
χρέους: πώς να γίνουμε κι εμείς άξιοι των προγόνων, πώς να τη συνεχίσουμε,
χωρίς να την ντροπιάσουμε, την παράδοση της ράτσας μας;
Μια αυστηρή, ασίγαστη ευθύνη βαραίνει τους ώμους σου,
βαραίνει τους ώμους όλων των ζωντανών Ελλήνων.
Ακαταμάχητη μαγική δύναμη έχει το
όνομα· όποιος γεννήθηκε στην Ελλάδα έχει το χρέος να συνεχίσει τον αιώνιο
ελληνικό θρύλο.
Νίκος Καζαντζάκης «Αναφορά στον Γκρέκο»
Μονή Δαφνίου – Παγκόσμιο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς
από το 1990
(στην αρχαιότητα στην ίδια θέση επί της Ιεράς Οδού, ήταν
ο ναός του Απόλλωνα)
Από την έρευνα που έχω κάνει, εκτιμώ ότι ο Νίκος Καζαντζάκης έχει
επισκεφτεί τη Μονή Δαφνίου τουλάχιστον τρεις φορές, το 1914, το 1915 και το
1924.
Δεν γνωρίζω ωστόσο εάν ο Νίκος Καζαντζάκης (1883 – 1957), στο πλούσιο και
πολυθεματικό του έργο, έχει κάνει ειδική αναφορά στη Βυζαντινή Μονή Δαφνίου. Ο
συγγραφέας και διανοητής έγραψε περισσότερα από εβδομήντα έργα διαφορετικού
είδους και ύφους: μυθιστορήματα, θεατρικά (τραγωδίες), ποιήματα, ταξιδιωτικά,
δοκίμια, παιδικό μυθιστόρημα, επιστολές (αμέτρητες), ημερολόγια, μεταφράσεις – διασκευές,
Φιλοσοφία, παιδική λογοτεχνία κ.ά., πράγμα που καθιστά αδύνατο (πολύ
δύσκολο) για μένα να ερευνήσω το
ενδεχόμενο μιας τέτοιας αναφοράς.
Αξίζει ωστόσο να υπογραμμίσω ότι σε όλα τα είδη γραφής του ο Νίκος
Καζαντζάκης αναφέρεται στην πίστη, στο Θεό, στον Χριστό.
Στο τελευταίο έργο του που περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία, «Αναφορά
στο Γκρέκο» ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει: «Τέσσερα στάθηκαν τ΄ αποφασιστικά
σκαλοπάτια στο ανηφόρισμά μου, και το καθένα φέρνει ένα ιερό όνομα: Χριστός,
Βούδας, Λένιν, Οδυσσέας.»
Εκτός από το Χριστό, αναφέρει συχνά και το Βυζάντιο, μάλιστα στο πρώτο του
βιβλίο «Όφις και κρίνο» γράφει: «Ύστερα από λίγες μέρες τελείωσα. Έκλεισα το
χειρόγραφο, έγραψα απάνω με κόκκινα βυζαντινά γράμματα «Όφις και Κρίνο» και
σηκώθηκα, πήρα βαθιάν αναπνοή…» (σ.σ. η πρώτη έκδοση, 1906, έχει τον
τίτλο του βιβλίου με βυζαντινά γράμματα, όπως τον περιγράφει ο Ν.Κ. στο
παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του «Αναφορά στο Γκρέκο σ.174)
Ενδεικτικές αναφορές στην πίστη και στον Χριστό υπάρχουν στα έργα :
Ασκητική, Συμπόσιον, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Σόδομα και Γόμορρα, Νικηφόρος
Φωκάς, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Ο
Φτωχούλης του Θεού, Ιουλιανός ο Παραβάτης, Χριστός, Αδερφοφάδες, Αναφορά στο Γκρέκο κ.ά.
Ενδεικτικές αναφορές σε μοναστήρια: Χριστόφορος Κολόμβος, Μονή Σινά
(Ταξιδεύοντας), Αναφορά στο Γκρέκο, Σκίτσα από το Άγιον Όρος, Άγιον Όρος.
Ν/βρης-Δ/βρης 1914.
Η στάση της επίσημης εκκλησίας
απέναντι στο Νίκο Καζαντζάκη ήταν εχθρική, όπως επίσης και μερίδας του
συντηρητικού τύπου, με προεξάρχουσα την εφημερίδα ΕΣΤΙΑ. Στις 10 Ιουνίου του 1930 θα δικαζόταν ο Καζαντζάκης για αθεϊσμό,
για το έργο του «Ασκητική» - η δίκη
ωστόσο δεν έγινε.
Το κομμένο άρθρο της Μυρσίνης Ζορμπά [ΕΔΩ]
Επισημαίνεται ότι η ΕφΣυν δημοσίευσε στις 13/2/2023 το κείμενο και αναρωτιόταν ποιος από το ΥΠΠΟΑ έκανε τη λογοκρισία. [ΕΔΩ]
Η Δέσποινα Κουτσούμπα, Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Αρχαιολόγων, με ανάρτησή της στο Facebook περιγράφει το παρασκήνιο (στο τέλος της ανάρτησης, του κειμένου που διαβάζετε στην οθόνη σας).
-----------------------
"Η πολιτισμική επινόηση της Ελευσίνας" Της Μυρσίνης Ζορμπά - τέως υπουργός Πολιτισμού»
Η ματιά του Bresson και του Εμπειρίκου
Οι φωτογραφίες που τράβηξαν στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας ο Henri Cartier Bresson και ο Ανδρέας Εμπειρίκος με διαφορά δύο ετών (1953 και 1955), έχουν την ίδια οπτική γωνία. Με φόντο και σε άμεση επαφή με τα φουγάρα των βιομηχανικών εργοστασίων, συμπυκνώνουν τα δραματικά στοιχεία που απαρτίζουν την πολιτισμική και ιστορική ταυτότητα της Ελευσίνας εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα. Την ανταγωνιστική συνθήκη των πολιτικών, επιχειρηματικών και ιδεολογικών εντάσεων που τη συγκρότησαν, αντιπροσωπευτικών της πορείας της ίδιας της χώρας και της διαχείρισης της κληρονομιάς της από τα τέλη του 19ου αι. και εντεύθεν.
Η κοινή οπτική τους βρίσκεται μακριά από την παράδοση του κλασικισμού, του ρομαντισμού, της αρχαιολατρίας, της επίσημης ελληνικότητας και της εξιδανίκευσης του παρελθόντος. Υιοθετεί πολιτισμικές αναφορές που αναδεικνύουν τις συγκρούσεις και τη διαπραγμάτευση στον πυρήνα της. Η ματιά του φωτογράφου και του ποιητή, ωμή και σαρκαστική, αποτυπώνει ψυχρά τα αρχαία κατάλοιπα του παρελθόντος, ως στοιχεία μιας τρέχουσας πραγματικότητας που κυριαρχείται από τη βιομηχανία, όπως μαρτυρά ο πυκνός μαύρος καπνός, σε άμεση, εξ επαφής συμβίωση, επικοινωνία και ανταλλαγή με το ασυμφιλίωτο πειθαναγκασμένο παρελθόν.